Szukaj znanych osób

Phil Collins

Phil Collins

Kategoria: Muzycy

Liczba wyświetleń: 9592
Ocena: liczba gł.: 1

Kariera solowa

We wczesnej twórczości Collinsa widocznych jest wiele odniesień do jego rozwodu, choć w żadnym albumie nie jest to wskazane dosłownie. Dwie piosenki z płyty Genesis pod tytułem Duke (1980) - "Please Don't Ask" i obecna w Top 20 "Misunderstanding" - opowiadają o nieudanych związkach. Wcześniej Collins wyprodukował i zagrał na perkusji na płycie swojego przyjaciela Johna Martyna, "Grace and Danger", której myślą przewodnią jest rozpad małżeństwa. Rozwód jest też głównym tematem pierwszej solowej płyty Collinsa - Face Value (1981).

Phil Collins przy perkusji, 1996
Phil Collins przy perkusji, 1996

Piosenki nagrane na jego pierwszych albumach, przykładowo "In The Air Tonight" i "I Don't Care Anymore", są oparte głównie na dźwiękach perkusji i posiadają dość mroczny, pesymistyczny wydźwięk. Odnosząc się do Face Value, Collins powiedział: "Miałem żonę, dwoje dzieci, dwa psy, a następnego dnia straciłem wszystko. Wiele z tych piosenek zostało napisanych, bo przechodziłem przez te emocjonalne zmiany". Niekiedy na utwory miały wpływ także inne czynniki, np. piosenka "Behind the Lines" z płyty Face Value była jazzową przeróbką piosenki Genesis, którą Collins pomagał napisać. Face Value stała się multiplatynową płytą i zdobyła uznanie wśród krytyków, stanowiąc bardzo dobry początek solowej kariery Collinsa.

Mimo że piosenka "You Can't Hurry Love" - przeróbka utworu zespołu The Supremes obecna na kolejnej płycie Hello, I Must Be Going! - stała się numerem jeden w Wielkiej Brytanii, drugi album Collinsa spotkał się z nieprzychylnym przyjęciem przez niektórych krytyków. Hello, I Must Be Going! stał się mimo tego potrójną platyną w USA, a "You Can't Hurry Love" był pierwszym utworem Collinsa, który stał się hitem na amerykańskiej liście przebojów. Płyta zajęła także drugie miejsce na angielskiej liście najlepszych albumów i zajmowała je ponad rok.

W 1980 Collins zagrał na perkusji na trzeciej solowej płycie Petera Gabriela, wypracowując w ten sposób własny styl muzyczny zwany "gated-reverb" (po raz pierwszy użyty w piosence Gabriela "Intruder"). Podobno Gabriel "nie chciał na płycie żadnych metalowych dźwięków" i poprosił Collinsa o nieużywanie talerzy i granie "ciężej" niż dotychczas. Rezultatem był "gated reverb", który Collins stworzył razem z Hugh Padghamem. Styl ten został potem wykorzystany między innymi w "In The Air Tonight", i "Mama" Genesis.

W 1982 Collins był producentem płyty Something's Going On, solowego albumu Anni-Frid Lyngstad (Fridy), członkini zespołu ABBA. Frida była pod wrażeniem solowych płyt Collinsa, ich emocjonalnego, bardzo osobistego wydźwięku. W związku z tym zaproponowała mu współpracę przy jej własnym, solowym projekcie. Powstały w ten sposób album, w którym Collins osobiście grał na perkusji, zawierał międzynarodowy hit lat 1982–83 - "I Know There's Something Going On" (Russ Ballard) i duet Collinsa z Fridą zatytułowany "Here We'll Stay". Jego przeróbka, śpiewana tylko przez Fridę, została wydana jako singiel.

Punkt zwrotny w karierze Collinsa nastał, gdy został poproszony o skomponowanie tytułowej piosenki do filmu Przeciw wszystkim. Powstały utwór - "Against All Odds (Take a Look at Me Now)" - był przeróbką piosenki "How Can You Sit There?", która miała znaleźć się na krążku Face Value ale ostatecznie nie została nagrana. Ballada szybko stała się klasykiem i zdobyła pierwsze miejsce na amerykańskich listach przebojów i drugie na brytyjskich (przegrywając z piosenką Lionela Richie "Hello"). Ten moment jest uznawany przez wielu krytyków za odejście Collinsa od jego pierwotnego, mrocznego stylu i początek tworzenia muzyki bardziej popowej i elektronicznej.

W 1984, Collins zwrócił na siebie uwagę, gdy wyprodukował płytę Philipa Baileya Chinese Wall. Artyści nagrali w duecie piosenkę "Easy Lover", która dotarła na drugie miejsce amerykańskiej listy przebojów i spędziła 4 tygodnie na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii. Collins pracował z sekcją instrumentów dętych grupy Baileya Earth, Wind & Fire (znaną później jako Phenix Horns) w latach 80., zarówno w Genesis jak i jako artysta solowy. Pod koniec 1984 Collins uczestniczył w projekcie charytatywnym grupy Boba Geldofa Band Aid i grał na perkusji w ich piosence "Do They Know It's Christmas".

W 1985, Collins został zaproszony do udziału w koncercie charytatywnym Live Aid zorganizowanym przez Boba Geldofa, odbywającym się zarówno na Stadionie Wembley w Anglii, jak i na Stadionie Johna F. Kennedy'ego w Filadelfii w USA. Collins zagrał na obu stadionach. Na Wembley wystąpił solo i wraz ze Stingiem, potem wsiadł do Concorde'a, poleciał do Filadelfii i tam ponownie zaśpiewał jako solowy artysta, a także grał na perkusji podczas występu Led Zeppelin i Erica Claptona.

W tym samym roku Collins współpracował z Howardem Jonesem przy jego singlu. Jones nagrał ponownie swoją piosenkę "No One Is To Blame" z albumu Dream into Action, a Collins towarzyszył mu jako perkusista, drugi głos i producent. Artysta grał na perkusji także na płytach Roberta Planta i Tiny Turner. Wyprodukował także i zagrał na albumie Erica Claptona Behind the Sun a także na kolejnym - August. Jego sukcesy solowe i równoległa kariera w zespole Genesis, stały się w 1985 tematem tytułowym magazynu Rolling Stone. Był to jedyny raz, gdy Collins pojawił się na okładce tego czasopisma.

Później tego samego roku Collins nagrał swój najlepiej oceniany album No Jacket Required. Znajdowały się na nim takie hity jak "Sussudio", "One More Night", "Don't Lose My Number" i "Take Me Home". Przy płycie współpracowali Sting, Helen Terry i były kolega z zespołu Peter Gabriel jako drugi wokalista. Collins w duecie z Marilynem Martinem nagrał także piosenkę "Separate Lives" - amerykański numer jeden na listach przebojów, wyprodukowany dla filmu Białe noce. W 1985 trzy piosenki Collinsa zajęły pierwsze miejsce na amerykańskich listach przebojów - najwięcej spośród piosenkarzy tamtego roku. No Jacket Required wygrał kilka Nagród Grammy, włączając w to tytuł albumu roku.

Pomimo komercyjnego sukcesu, No Jacket Required był niezbyt przychylnie odebrany przez krytyków. Także "Sussudio" było ocenione krytycznie jako zbyt podobne do piosenki Prince’a 1999, zarzutu tego Collins nigdy nie obalił. Mimo tego album stał się najlepiej sprzedającą się płytą w USA (pobijając m.in. album Thriller) i w Wielkiej Brytanii.

Phil Collins w Barcelonie, 2004
Phil Collins w Barcelonie, 2004

W 1988 Collins zagrał w filmie Buster opowiadającym o napadzie stulecia mającym miejsce w Anglii w latach 60. Film zebrał dobre recenzje, a Collins nagrał doń dwie piosenki: "Two Hearts", "A Groovy Kind of Love" oraz napisał słowa i skomponował muzykę do utworu "Loco In Acapulco" nagranego przez zespół Four Tops.

Rok później Collins wyprodukował album ...But Seriously zawierający utwór mówiący o problemie bezdomności - "Another Day in Paradise", z Davidem Crosbym jako drugim głosem; Collins później odwzajemnił się, grając i śpiewając w piosence "Hero" na płycie Crosby'ego Thousand Roads wydanej w 1993. "Another Day in Paradise" stał się numerem jeden na amerykańskiej liście Billboard Charts w końcu 1989, Collins dostał także za niego Nagrodę Grammy z Nagranie Roku (1990). Collins został skrytykowany za to, że namawia innych do oddawania pieniędzy na pomoc dla biednych i bezdomnych, podczas gdy sam cieszy się statusem milionera. Inne utwory na płycie to np. "Something Happened on the Way to Heaven", "Do You Remember?" (tylko na edycji w USA) i "I Wish It Would Rain Down" (później Collins nagrał dłuższą wersję z Ericiem Claptonem grającym na gitarze). Piosenki o apartheidzie i bezdomności pokazują zwrot Collinsa ku sprawom politycznym i społecznym. Ten temat powraca w kolejnych albumach, m.in. w nagranym w 1990 Serious Hits... Live!.

W 1993 Collins wydał album Both Sides, który jednak nie odniósł komercyjnego sukcesu. Była to eksperymentalna płyta, zawierająca, według Collinsa, utwory które "stały się tak prywatne, tak osobiste, nie chcę, aby ktoś inny włożył w nie swój wkład". Charakteryzujący się mniej wygładzonym studyjnie dźwiękiem i większą liczbą wolnych utworów od poprzednich płyt, Both Sides był znaczącym odejściem piosenkarza od poprzedniego stylu. Collins nie korzystał z usług innych muzyków, wykonując wszystkie wokalne i instrumentalne partie w swoim domowym studiu i używając nieobrobionych dźwięków w finalnym produkcie. Album nie został dobrze przyjęty w radiu. Jego dwa główne hity "Both Sides of the Story" i "Everyday", odniosły niewielki sukces w porównaniu do poprzednich przebojów Collinsa.

Collins starał się wrócić do muzyki pop albumem Dance into the Light, który Entertainment Weekly zrecenzował słowami "nawet Phil Collins musi wiedzieć, że wszyscy jesteśmy już zmęczeni Philem Collinsem.". Płyta zawierała kilka hitów, takich jak tytułowy utwór, czy piosenka zainspirowana twórczością Beatlesów - "It’s in Your Eyes". Mimo tego, że album osiągnął w Stanach status złotej płyty, sprzedawał się gorzej niż poprzednie płyty Collinsa. Jedynie piosenka "Dance into the Light" zdobyła popularność i pojawiła się na wydanym w 1998 albumie ...Hits będącym składanką hitów z całej kariery solowej Collinsa. Pomimo tego, na koncertach jego trasy koncertowej A Trip Into The Light zostawały wykupywane wszystkie bilety.

W 1996 Collins założył zespół The Phil Collins Big Band. Z piosenkarzem jako perkusistą grupa nagrywała jazzowe wersje największych hitów Collinsa i Genesis. The Phil Collins Big Band odbyło światowe tourneé 1998 grając m.in. na Montreux Jazz Festival. W 1999 grupa wydała płytę A Hot Night in Paris zawierającą ich wersje m.in. "Invisible Touch", "Sussudio" i mniej znane "The Los Endos Suite" z A Trick of the Tail.

Album ...Hits wydany w 1998 odniósł bardzo duży sukces, stając się kolejną multi-platynową płytą Collinsa w Ameryce. Jedyna nowa piosenka na płycie, wersja utworu "True Colours", śpiewana przez Cyndi Lauper zdobyła drugie miejsce na liście przebojów Adult Contemporary.

Sukcesem okazał się także kolejny singiel Collinsa "You'll Be in My Heart" z filmu Tarzan (1999). Piosenka spędziła 19 tygodni na pierwszym miejscu Adult Contemporary ustanawiając rekord tej listy. Collins otrzymał za nią także Oscara, wygrywając z tak silną konkurencją jak Aimee Mann, Randy Newman i South Park (którego twórcy skarykaturowali Collinsa w jednym z epizodów). Była to jego trzecia nominacja jako twórcy tekstów, poprzednią otrzymał w 1984. Piosenki "Sussudio" i "In Too Deep" zostały użyte w soundtracku filmu American Psycho z 2000, a w książce, na podstawie której nakręcono film, seryjny morderca Patrick Bateman wypowiada się entuzjastycznie o twórczości Collinsa.

Krytycy źle oceniali Collinsa już od czasów sukcesu Genesis związanego z piosenką "Follow You Follow Me". Jego ostatni album Testify (2002), także nie został przychylnie przyjęty. Płyta nie zajęła dobrego miejsca na listach przebojów, choć emocjonalna piosenka "Can't Stop Loving You" (cover utworu Leo Sayera) została kolejnym numerem jeden Collinsa na liście Adult Contemporary. Testify w roku wydania sprzedało się w USA jedynie w 140 000 egzemplarzy, mimo to udana trasa koncertowa zrekompensowała straty, jakie przyniósł krążek.

Collins niedawno wyznał, że traci słuch w jednym uchu, a w 2003 zapowiedział swoją ostatnią trasę koncertową. Nazwał ją First Final Farewell Tour (Pierwsza ostatnia pożegnalna trasa koncertowa), nawiązując do seryjnych "ostatnich" tras innych artystów. Collins chciał zakończyć swoją ostatnią międzynarodową trasę koncertową, a później spędzać więcej czasu z rodziną. W 2006 koncertował podczas współpracy z Disneyem nad broadwayowską wersją Tarzana. Poza pracą z Disneyem występował niewiele. Przyjął zaproszenie gry na perkusji dla królowej Elżbiety II z okazji jej pięćdziesiątych urodzin. Grał także dla Paula McCartneya, Ozzy'ego Osbourne'a i Cliffa Richarda. W 2003 pracował także z hip-hopową grupą Bone Thugs-N-Harmony przy coverze piosenki "Take Me Home" zatytułowanym "Home" na ich płycie Thug World Order. W utworze zespół śpiewa zwrotki, refren jest wykonywany przez Collinsa.

źródło: wikipedia, licencja GNU FDL, autorzy