Peter Brötzmann

Początki kariery, Fluxus, szkolenie plastyczne

Brötzmann mając 14-15 lat zaczyna grać na fortepianie w amatorskich zespołach swingowych . Kiedy słyszy be-bop, zaczyna się samodzielnie uczyć gry na saksofonie .

Przenosi się do Wuppertalu, gdzie studiuje sztuki plastyczne, jednocześnie ucząc się gdy na klarnecie. Podczas studiów (i przez jakiś czas po ich ukończeniu) był związany z awangardowym ugrupowaniem artystycznym Fluxus. Był asystentem Nam June Paika, wraz z nim tworzył instalację audio-wizualne w muzeach i uczestniczył w performances Fluxus'owych. Brötzmanna fascynowało Fluxusa specyficzne podejście do sztuki:

“Idea znoszenia granic pomiędzy sztuką a rzeczywistością, znaczny udział widzów w procesie kreacji artystycznej, wreszcie poszukiwanie drogi w mieście, życiu, kulturze - to wszystko było dla mnie nowe i fascynujące.”

Szybko jednak czuje się zawiedzony sceną artystyczną i rzuca karierę plastyczną. Większość okładek swoich płyt projektuje jednak sam (są to przeważnie litografie), a w latach dziewiędziesiatych miał wystawę prac. Część jego prac graficzynych zostało wydanych w postaci książki.

Zawodową karierę muzyczną zaczyna grając na saksofonie w zespołach Dxielandowych pod koniec lat pięćdziesiątych. Nie przenosi się do Ameryki. Nawiązuje kontakt z nową, dopiero powstającą sceną muzyki improwizowanej w europie, i cała jego dalsza twórczość podpada pod ten muzyczny nurt. Brötzmann różni się jednak tym, że w przeciwieństwie do większości europejskich improwizatorów (takich jak Derek Bailey, John Stevens, czy Evan Parker), nie zmierza ku zupełnie wyzwolonej improwizacji (ang. free improvisation), odcinającej się całkowicie od jazzu, a w szczególności od pulse'u, i od strukturalnego rozwinięcia kompozycji i solówek. Nie stosuje też, jak Evan Parker, circular breathing (ang.) - jednoczesnego dmuchania i wciągania powietrza, pozwalającego na nieprzerwany ton w grze na saksofonie.

Już w liceum Brötzmann poznaje Petera Kowalda, który staję się jego bliskim przyjacielem. Kowald uczy się gry na kontrabasie, i w następnych dekadach staje się sławnym basistą freejazzowym, i jednym z najważniejszych partnerów muzycznych Brötzmanna. Kowald i Brötzmann grają w zespołach i nagrywają razem płyty, aż do śmierci Kowalda w roku 2002.