Irena Anders

Irena R. Anders, Monte Cassino, 12 maja 2007 r.

Irena Anders wraz z córką Anną Marią (ur. 1952) i Ryszardem Kaczorowskim, Monte Cassino, 12 maja 2007 r.

Irena R. Anders, Warszawa, 18 maja 2007 r.

Irena Renata Anders (nazwisko pierwotne: Iryna Jarosiewicz, pseudonim sceniczny: Renata Bogdańska; ur. 12 maja 1920 r. we Lwowie), polska artystka rewiowa pochodzenia ukraińskiego, pieśniarka, aktorka, działaczka polonijna w Wielkiej Brytanii. Druga żona gen. Władysława Andersa.

Wychowana w rodzinie o tradycjach muzycznych. Studiowała naukę śpiewu i gry na fortepianie we Lwowskim Instytucie Muzyki. Po wybuchu II wojny światowej przerwała studia. Występowała następnie z zespołem muzycznym Henryka Warsa dając liczne koncerty w Rosji. Działalność artystyczną kontynuowała w zespole "Polska Parada", występując m.in. przed żołnierzami 2 Korpusu Polskiego. Przeszła szlak bojowy z armią Władysława Andersa, począwszy od Tockoje, Buzułuku, następnie Iran, Irak, Palestynę, Egipt i Włochy. Po bitwie o Monte Cassino wystąpiła wraz z zespołem na górze klasztornej, gdzie odbywały się walki, śpiewając po raz pierwszy piosenkę "Czerwone maki na Monte Cassino".

Po wojnie zamieszkała w Wielkiej Brytanii. Współpracowała, jako artystka, z Marianem Hemarem i Feliksem Konarskim ("Ref-Renem"). Występowała przed Polonią w Wielkiej Brytanii, Francji i Izraelu, a także w rozgłośniach BBC i Radio Wolna Europa. Od 1948 r. była żoną gen. Władysława Andersa.

W 1994 r. powstał o niej film biograficzny pt.: "Renata Bogdańska-Anders", zrealizowany przez Andrzeja Koneckiego a w 2003 film dokumentalny "Seans" o powstaniu filmu "Wielka droga" z jej udziałem. 18 maja 2007 r. prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył ją Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Mieszka w Londynie.