Bette Davis

Lata młodzieńcze

Wywodziła się z rodziny o angielskich, walijskich i francuskich korzeniach. Miała jedną, młodszą od siebie o rok siostrę Barbarę. Siedem lat po narodzinach Betty (tak nazywano Ruth już od narodzin) jej ojciec opuścił rodzinę, rodzice się rozwiedli. Gdy miała 13 lat jej matka otrzymała pracę w Nowym Jorku jako fotograf, i zabrała ze sobą córki. W NY zaczęła regularnie chodzić do kina. Podobno to po obejrzeniu "Czterech jeźdźców Apokalipsy" (1921) z Rudolfem Valentino oraz "Little Lord Fauntelroy" (1921) z Mary Pickford 13-letnia Betty Davis postanowiła zostać aktorką. Zmieniła swoje imię z Betty na Bette wzorując się na powieści Balzaka "Kuzynka Bette". Cały czas bardzo wspierała ją matka, która miała nadzieję, że chociaż Bette zrealizuje jej niespełnione marzenia o karierze aktorki. Już w szkole średniej poznała swojego przyszłego męża (Harmona Nelsona, którego poślubiła w 1932 roku, a rozwiodła się z nim 6 lat później). Później uczęszczała do szkoły baletowej i do John Murray Anderson School of Theatre, gdzie była prymuską. Chodziła tam do klasy razem z Lucille Ball, której wróżono że nigdy nie będzie aktorką i z powodu zbytniej nieśmiałości wyrzucono ją ze szkoły. Na Broadway trafiła dzięki George’owi Cukor’owi, który co prawda nie poznał się na jej aktorskim talencie, gdy przyszła na swoje pierwsze przesłuchanie teatralne właśnie do niego, ale powierzył jej mimo to maleńką rólkę w chórkach w przedstawieniu „ Brodway”. Później pojawiała się jeszcze w teatrze m.in. w sztuce „ Dzika kaczka”.